فراتر از یک روز در تقویم؛ نامه «محله نابینایان» به «دیجیاتو» در روز جهانی ایمنی عصای سفید

از اینکه ما را در توسعه بهتر و هدفمند‌تر دیجیاتو همراهی می‌کنیداز شما سپاسگزاریم.

محله نابینایان از مرداد ۱۳۹۰ فعال است و خود نابینایان آن را اداره می‌کنند.

جهت بهره‌مندی و دسترسی به امکانات ویژه و بخش‌های مختلف در دیجیاتو عضو ویژه دیجیاتو شوید.

محله نابینایان، مجموعه‌ای که پانزده سال است به دست خود نابینایان اداره می‌شود، به مناسبت «روز جهانی ایمنی عصای سفید» نامه‌ای برای دیجیاتو فرستاده که برای ما بسیار ارزشمند است.

۲۳ مهر، روز جهانی ایمنی عصای سفید است. در چنین روزی معمولا چند خبر و چند آمار منتشر می‌شود و فردای آن، موضوع تا سال بعد کنار می‌رود. امسال محله نابینایان نامه‌ای برای ما فرستاده که ترجیح دادیم آن را به‌جای هر یادداشت مناسبتی دیگری منتشر کنیم.

محله نابینایان از مرداد ۱۳۹۰ فعال است و خود نابینایان آن را اداره می‌کنند. کتابخانه دانش‌آموزی صوتی دارد، کار با کامپیوتر و موبایل و صفحه‌خوان را آموزش می‌دهد، فیلم و سریال و مستند را برای مخاطب نابینا توضیح‌دار می‌کند و مقاله‌ها و پادکست‌های معتبر دنیا را ترجمه می‌کند. همه این‌ها را مستقل و روی پای خودشان ساخته‌اند.

آشنایی ما با محله از سال ۱۴۰۲ شروع شد؛ وقتی محسن صالحی، مدیر محله، به دفتر دیجیاتو آمد و از انتظار کاربران نابینا از اکوسیستم فناوری ایران گفت. آن گفت‌وگو با عنوان «افراد نابینا چه انتظاری از اکوسیستم نوآوری ایران دارند؟» در دیجیاتو منتشر و باعث شد تعدادی از شرکت‌های فناوری، دسترس‌پذیرتر شوند.

فراتر از یک روز در تقویم؛ روایت یک رفاقت از زبان «محله نابینایان» برای «دیجیاتو»

به بهانه روز جهانی ایمنی عصای سفید و پاسداشت همراهی صمیمانه خانواده دیجیاتو

هر سال با فرارسیدن روز جهانی ایمنی عصای سفید، نام نابینایان برای یک روز به صدر گفت‌وگوها می‌آید؛ اما سال‌هاست که تجربه به ما نشان داده بخش بزرگی از این توجهِ تقویمی، در حصار شعارزدگی، کلیشه‌های تکراری یا نگاهی آمیخته به ترحم باقی می‌ماند و فردای آن روز به دست فراموشی سپرده می‌شود. ما در روز ایمنی عصای سفید امسال، تصمیم گرفتیم به جای تکرار انتظارات به‌حقی که همچنان از جامعه و مدیریت کلان میهنمان داریم، از زاویه‌ای دیگر سخن بگوییم؛ امروز می‌خواهیم از «رفاقت» بگوییم و فرهنگ قدردانی را پاس بداریم. قدردانی از عزیزانی که نه در قاب شعار و نه برای یک روز، که در عمل و در میانه میدان، همراه و رفیق راه ما شدند.

ما در «محله نابینایان» پانزده سال است که با تکیه بر همت و اراده خودِ نابینایان، روی پای خود ایستاده‌ایم تا به جای انتظار کشیدن، بسازیم و به استقلال مهارتی و فردی برسیم. در تمام این سال‌ها تلاش کردیم با وجود همه محدودیت‌ها و دشواری‌هایی که همواره پیش روی چنین مجموعه‌های مستقلی قرار دارد، درگیر شعار نشویم، مسائل را با همدلی حل کنیم و بهترینِ خودمان باشیم. امروز «محله نابینایان» مستقیماً در کیفیت زندگی و ساختن «خیالی راحت‌تر» برای لحظات همراهانش نقش دارد؛ از کتابخانه دانش‌آموزی و آموزش تخصصی کار با کامپیوتر و موبایل، تا توضیح‌دار کردن برترین فیلم‌ها، سریال‌ها، انیمیشن‌ها و مستندهای جهان؛ و از ترجمه مقالات و پادکست‌های معتبر دنیا برای نابینایان و خانواده‌هایشان، تا گفت‌وگو با هنرمندان و تولید برنامه‌های رادیویی و توصیفی. اما حقیقت این است که هیچ خانه‌ای، هر قدر هم مستقل و پرتلاش، بی‌حضور رفقایی که صدایش را بشنوند و بازتاب دهند، در این مسیر تنها می‌ماند.

داستان رفاقت ما و «دیجیاتو» از تیرماه ۱۴۰۲ آغاز شد؛ جایی که در نشستی با دوست دیرین و همراه همیشگی محله، دکتر احمدرضا نخجوانی، ایشان از دیجیاتو به‌عنوان رسانه‌ای یاد کردند که دغدغه مسئولیت اجتماعی دارد و از معرفی درست و بی‌واسطه «محله نابینایان» استقبال می‌کند. به واسطه ایشان، ارتباط اولیه با آقای مانی قاسمی شکل گرفت و به دعوتی صمیمانه برای حضور در تحریریه دیجیاتو انجامید.

لحظه ورود من به دفتر دیجیاتو و آن میزبانی گرم، هنوز پس از گذشت این سال‌ها در خاطرم زنده است. در آن جمع، هیچ اثری از «نگاه متفاوت» نبود؛ بلکه فضایی فراهم شده بود که در آن «خیالم جمع» باشد. همین آرامش و احترام متقابل، فرصتی ساخت تا بتوانم شفاف و بی‌پرده از دغدغه‌های واقعی شهروندان نابینا و انتظاراتمان از اکوسیستم فناوری و نوآوری ایران بگویم.

آن گفت‌وگو خیلی زود، ثمره واقعی یک رسانه اثرگذار را به ما نشان داد. پس از انتشار آن مطلب در دیجیاتو، مجموعه «اسنپ‌فود» با مطالعه دغدغه‌های مطرح‌شده، برای دسترس‌پذیر کردن اپلیکیشن خود با ما تماس گرفت و باب گفت‌وگو و پیگیری با مجموعه‌های دیگر نیز گشوده شد. آن روز و آن گزارش، تنها یک مصاحبه رسانه‌ای نبود؛ آغاز رفاقتی بود که به ما اثبات کرد وقتی یک رسانه معتبر با صداقت گوش می‌دهد، قفل‌هایی که سال‌ها بسته مانده‌اند، باز می‌شوند.

در مردادماه امسال و در جریان ویژه‌برنامه پانزدهمین سالگرد تأسیس محله نابینایان، افتخار داشتیم که این بار ما میزبان مانی قاسمی عزیز در خانه خودمان باشیم. وقتی از مسیر پرفراز و نشیب شکل‌گیری و ماندگاری دیجیاتو گفت‌وگو کردیم، بیش از همیشه دریافتیم که چقدر به هم شبیهیم؛ دو مجموعه که هر دو از دل یک دغدغه و باور شکل گرفته‌اند، طعم سختی‌های مستقل ماندن را چشیده‌اند، به معجزه کار گروهی، حال خوب و همدلی اعضایشان ایمان دارند و مهم‌تر از هر چیز، یاد گرفته‌اند در برابر طوفان‌ها «جا نزنند» و با قدرت به مسیرشان ادامه دهند.

امروز این هم‌دلی و همراهی، وارد فصلی تازه و عملی‌تر شده است. خوشبختانه همین حالا نیز بخش اصلی وب‌سایت دیجیاتو از سازگاری بسیار خوبی برای استفاده کاربران نابینا و صفحه‌خوان‌ها برخوردار است و سایر بخش‌های آن نیز قطعاً مورد بررسی و بهینه‌سازی قرار خواهد گرفت؛ تا با حمایت و همراهی خودِ مجموعه دیجیاتو، گام اول دسترس‌پذیری به شکلی جدی و الگوآفرین از وب‌سایت خودشان آغاز شود. این تصمیم ارزشمند، بهترین گواه است که دیجیاتو پیش از هر توصیه‌ای به اکوسیستم فناوری، تغییر و دسترس‌پذیری را از خانه خود شروع می‌کند.

در روزهایی که عبور از دشواری‌ها تنها با تکیه بر شانه‌های یکدیگر ممکن می‌شود، باور داریم که باید فرهنگ تشکر و قدرشناسی از رفاقت‌های اصیل را ترویج داد. گاهی یک «ممنونم» از جنس دل، به عزیزانی که میان انبوه چالش‌های کاری خودشان، هنوز به یاد محله‌ای هستند که برای ساختن امید و آگاهی می‌کوشد، می‌تواند روشنایی‌بخش ادامه مسیر باشد. ماندن و ادامه دادن آسان نیست؛ اما ما به داشتن رفقایی چون شما، به درک شدن و به فهمیده شدن در تمام روزهای سخت — و نه فقط در یک مناسبت تقویمی به نام ایمنی عصای سفید — دلگرمیم.

بدین‌وسیله، صمیمانه‌ترین سپاس و قدردانی خود را به مجموعه بزرگ «دیجیاتو»، مدیریت محترم، سردبیری، خبرنگاران دغدغه‌مند، تیم فنی و یکایک اعضای تحریریه و خانواده ارجمند دیجیاتو تقدیم می‌کنیم که همواره با رویی گشاده در شناخت، پذیرش و همراهی با محله نابینایان گام برداشته‌اند.

خوشحالیم که در طول این سال‌ها کنار ما بودید، با ما رفاقت کردید، صدای مطالبه‌گری ما در اکوسیستم فناوری ایران شدید و محله نابینایان را بخشی از خانواده خود دیدید و دانستید. قدردانیم و بهترین‌ها را همواره برایتان خواستاریم.

از محسن صالحی و همه اهالی محله نابینایان ممنونیم؛ هم برای همراهی این سه سال و هم برای صراحت این نامه.

نامه درست می‌گوید؛ توجهی که فقط در یک روز تقویمی خلاصه شود، برای شهروندان نابینا چیزی را تغییر نمی‌دهد. چیزی که تغییر می‌دهد، اپلیکیشنی است که با صفحه‌خوان کار کند، سایتی است که بشود بدون دیدن صفحه از آن استفاده کرد و سرویسی است که کاربر نابینا را از ابتدا در نظر گرفته باشد. ماجرای گفت‌وگوی ۱۴۰۲ هم نشان داد که گاهی فقط کافی است صدای کاربران نابینا به گوش تیم‌های محصول برسد.

درباره خودمان هم باید دقیق باشیم. همان‌طور که در نامه آمده، بخش اصلی دیجیاتو امروز با صفحه‌خوان قابل استفاده است، اما هنوز همه بخش‌های آن بررسی نشده‌اند. به همین دلیل:

محله نابینایان در نامه‌اش نوشته که دیجیاتو و محله هر دو یاد گرفته‌اند در برابر سختی‌ها «جا نزنند». این مسیر را هم قرار نیست جا بزنیم.

محله نابینایان از مرداد ۱۳۹۰ با شعار «گوش کن، محله‌ای برای همه» فعالیت می‌کند و به دست خود نابینایان اداره می‌شود. کتابخانه دانش‌آموزی، آموزش کامپیوتر و موبایل، فیلم و سریال توضیح‌دار، ترجمه مقاله و پادکست و برنامه‌های رادیویی از جمله کارهای این مجموعه است. برای آشنایی بیشتر به وب‌سایت محله نابینایان سر بزنید یا کانال تلگرام و اینستاگرام آن را دنبال کنید.

امیر مستکین سال ۱۳۹۳ برای روایت دنیای فناوری به دیجیاتو آمد. او از سال ۱۳۹۶ مسئول تحریریه و در سال ۱۳۹۹، سردبیر دیجیاتو شد. امیر از ابتدای سال ۱۴۰۲ مدیرعامل گروه رسانه‌ای پرتو (دیجیاتو، ویجیاتو، روزیاتو) است.

برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.

با توجه به قطعی اینترنت، برای ثبت‌نام نیازی به تأیید ایمیل نیست.