زاکربرگ و همسرش به «شبیه‌سازی سلول‌های انسان در فضای دیجیتال» فکر می‌کنند

غول‌های هوش مصنوعی با سرمایه‌گذاری هنگفت در مؤسسه‌ی بایوهاب زاکربرگ، رؤیای ساخت سلول مجازی و شبیه‌سازی دقیق زیست‌شناسی را محقق می‌کنند.

مرز میان علوم زیستی و هوش مصنوعی با سرعتی بی‌سابقه در حال محو شدن است. دانشمندان سال‌ها در تلاش بوده‌اند تا سازوکار پیچیده‌ی سلول‌های زیستی را به زبان الگوریتم‌ها ترجمه کنند؛ ایده‌ای بلندپروازانه که می‌تواند نحوه‌ی کشف داروها و درمان بیماری‌های صعب العلاج را دگرگون کند. اکنون بزرگ‌ترین بازیگران دنیای فناوری برای تحقق همین هدف گرد هم آمده‌اند تا مدلی شبیه‌سازی‌شده از سلول‌های زنده را در محیط دیجیتال خلق کنند.

بخش‌های هوش مصنوعی گوگل، متا و استارتاپ داروسازی ایزومورفیک لبز (Isomorphic Labs) در اقدامی مشترک، مبلغ ۳۰۰ میلیون دلار در مؤسسه‌ی تحقیقاتی بایوهاب (Biohub) سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

بر اساس گزارش رویترز، بایوهاب مرکزی غیرانتفاعی در حوزه‌ی پژوهش‌های زیست‌پزشکی به‌شمار می‌رود که مارک زاکربرگ و همسرش، پریسیلا چان، پایه‌گذاری کرده‌اند. سرمایه‌گذاری یادشده بخشی از یک طرح کلان ۱٫۸ میلیارد دلاری محسوب می‌شود که هدف آن، تولید مجموعه‌داده‌های عظیم هوش مصنوعی برای تحلیل، پیش‌بینی و پاسخ‌گویی دیجیتال به معماهای بیولوژیکی است.

ایده‌ی اصلی بایوهاب از زمان تاسیس در سال ۲۰۱۶، مبارزه با ریشه‌ی بیماری‌ها از طریق ساخت یک سلول مجازی بوده است. دانشمندان به کمک سامانه‌ای پیشرفته قادر خواهند بود واکنش‌های زیستی، جهش‌های ژنتیکی و برهم‌کنش‌های دارویی را بدون نیاز به ماه‌ها آزمایش در محیط‌های زیستی واقعی، درون کامپیوترها شبیه‌سازی کنند؛ چیزی مثل شبیه‌سازی زندگی در فضای دیجیتال. چنین رویکردی سرعت غربالگری مولکول‌های درمانی را ده‌ها برابر افزایش می‌دهد و هزینه‌های سرسام‌آور پژوهش‌های بالینی را مهار خواهد کرد.

موفقیت در شبیه‌سازی پدیده‌های زیستی نیازمند زیرساخت‌های محاسباتی قدرتمند و داده‌های آزمایشگاهی باکیفیت است. در همین راستا، وزارت انرژی ایالات متحده نیز در طول پنج سال آینده بیش از ۵۰۰ میلیون دلار بودجه برای توسعه‌ی زیرساخت‌های محاسباتی پروژه اختصاص خواهد داد. مؤسسه‌ی ملی سلامت (NIH) نیز با اشتراک‌گذاری مخازن داده و پایگاه‌های دانش که حاصل بیش از ۵۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری دولتی هستند، به گسترش بانک‌های اطلاعاتی این طرح کمک می‌کند.

توسعه‌ی هوش مصنوعی در زیست‌شناسی بیش از هر چیز به هم‌پوشانی دانش محاسباتی و داده‌های آزمایشگاهی متکی است. پیوستن هم‌زمان دیپ‌مایند با تجربه‌ی درخشان در پروژه‌هایی نظیر آلفافولد و متا با توان پردازشی گسترده، شتاب فزاینده‌ای به ساخت مدل‌های سلولی می‌بخشد.

به نظر شما شبیه‌سازی دیجیتال سلول‌ها چقدر می‌تواند زمان رسیدن به درمان بیماری‌های پیچیده را کوتاه کند؟