راهنمای جامع اپ NVIDIA؛ بهترین تنظیمات برای بازی‌های جدید و قدیمی، DLSS و موارد دیگر

از اینکه ما را در توسعه بهتر و هدفمند‌تر دیجیاتو همراهی می‌کنیداز شما سپاسگزاریم.

در این راهنما، بهترین تنظیمات NVIDIA App برای بازی‌ها، فناوری‌های DLSS، قابلیت Frame Generation و بهینه‌سازی کارت‌های RTX را بررسی می‌کنیم.

جهت بهره‌مندی و دسترسی به امکانات ویژه و بخش‌های مختلف در دیجیاتو عضو ویژه دیجیاتو شوید.

برنامه NVIDIA از زمانی که جایگزین GeForce Experience شد، تغییرات زیادی کرده است. این برنامه در ابتدا یک لانچر ساده‌تر برای دریافت درایورها، بهینه‌سازی بازی‌ها و استفاده از ShadowPlay بود؛ اما به‌تدریج تقریباً تمام قابلیت‌هایی را در خود جای داد که کاربران کارت‌های گرافیک GeForce پیش‌تر برای دسترسی به آن‌ها باید در بخش‌های مختلف NVIDIA Control Panel جست‌وجو می‌کردند.

اکنون این انتقال عملاً کامل شده است. انویدیا در سال ۲۰۲۶ تأیید کرد که تمام قابلیت‌های NVIDIA Control Panel که همچنان برای کاربران GeForce پشتیبانی می‌شوند، به NVIDIA App منتقل شده‌اند. در نتیجه، نسخه کلاسیک کنترل پنل برای کاربرانی که از درایورهای Game Ready و Studio استفاده می‌کنند، به‌تدریج بازنشسته می‌شود.

مهم‌تر از همه اینکه NVIDIA App اکنون قابلیت‌هایی بسیار بیشتر از کنترل پنل قدیمی دارد. تنظیمات DLSS Override، فناوری NVIDIA Smooth Motion، قابلیت RTX HDR، فناوری RTX Video Super Resolution، تنظیمات اورکلاک و تیونینگ GPU، ضبط ویدیو با ShadowPlay تا نرخ ۲۴۰ فریم بر ثانیه، پایش عملکرد، تنظیمات نمایشگر، کنترل‌های G-SYNC و تنظیمات گرافیکی قدیمی، همگی از طریق یک رابط در دسترس هستند.

البته این موضوع به معنای افزایش تعداد تنظیماتی است که ممکن است اشتباه پیکربندی شوند.

در این راهنما، تمام بخش‌های NVIDIA App را بررسی می‌کنیم و سپس بهترین تنظیمات پیشنهادی برای بازی‌های جدید، عناوین قدیمی، نمایشگرهای G-SYNC و نسل‌های مختلف کارت‌های گرافیک GeForce RTX را توضیح می‌دهیم.

این راهنما بر اساس قابلیت‌های NVIDIA App در نیمه دوم سال ۲۰۲۶ تهیه شده است. نسخه فعلی برنامه، یعنی 11.0.9، شامل تنظیمات DLSS 4.5 Ray Reconstruction Override، کنترل Resizable BAR برای هر برنامه و جدیدترین قابلیت‌های منتقل‌شده از Control Panel است.

در صفحه Home تنظیمات زیادی برای افزایش عملکرد بازی‌ها وجود ندارد.

این بخش عمدتاً برای نمایش بازی‌هایی استفاده می‌شود که اخیراً اجرا کرده‌اید، اطلاعیه‌های انویدیا و برنامه‌های مختلف این شرکت. با کلیک روی هر بازی، می‌توانید سریع به تنظیمات گرافیکی آن دسترسی پیدا کنید. بخش Discover نیز امکان نصب نرم‌افزارهایی مانند NVIDIA Broadcast ،RTX Remix ،GeForce NOW و Project G-Assist را فراهم می‌کند.

Project G-Assist را می‌توان یکی از جذاب‌ترین قابلیت‌های اضافه‌شده به این مجموعه دانست. این ابزار روی سخت‌افزارهای RTX سازگار به‌صورت محلی اجرا می‌شود و می‌تواند اطلاعات سیستم را بخواند، برخی تنظیمات پشتیبانی‌شده انویدیا را تغییر دهد، عملکرد سخت‌افزار را بررسی کند و با تجهیزات جانبی سازگار تعامل داشته باشد.

بااین‌حال، برای کاربران حرفه‌ای، صفحه Home بیشتر یک نقطه عبور به بخش‌های Graphics ،Drivers و System است.

در بخش Drivers می‌توانید بین دو شاخه اصلی درایورهای انویدیا جابه‌جا شوید.

Game Ready Drivers انتخاب منطقی برای کامپیوتری هستند که عمدتاً برای بازی استفاده می‌شود. این درایورها هنگام عرضه بازی‌های مهم، انتشار به‌روزرسانی‌ها و معرفی فناوری‌های جدید RTX، بهینه‌سازی‌ها و پروفایل‌های تازه دریافت می‌کنند.

در مقابل، Studio Drivers بیشتر روی سازگاری و پایداری در برنامه‌های خلاقانه و پردازش‌های حرفه‌ای تمرکز دارند.

البته هیچ قانون قطعی‌ای وجود ندارد که بگوید نمی‌توان با درایور Studio بازی کرد یا درایور Game Ready برای اجرای Blender ،Premiere Pro و DaVinci Resolve مناسب نیست. تفاوت اصلی این دو، در زمان‌بندی انتشار و اولویت‌های اعتبارسنجی آن‌هاست.

اگر کامپیوتر شما عمدتاً برای بازی استفاده می‌شود، بهتر است از Game Ready Drivers استفاده کنید.

اما اگر یک ورک‌استیشن برای تولید محتوا دارید و پایداری حداکثری برایتان مهم‌تر از دریافت بهینه‌سازی هر بازی در روز انتشار است، Studio Drivers می‌تواند انتخاب مناسب‌تری باشد.

NVIDIA App امکان نصب مجدد درایور و بازگشت به نسخه قبلی را نیز فراهم می‌کند. این قابلیت هنگام عیب‌یابی مشکلاتی که پس از به‌روزرسانی درایور ایجاد می‌شوند، کاربرد زیادی دارد.

پیشنهاد ما ساده است: با انتشار هر نسخه جدید درایور، نیازی نیست حتماً نصب تمیز انجام دهید. در بیشتر مواقع، به‌روزرسانی معمولی کافی است. نصب تمیز درایور و استفاده از ابزار Display Driver Uninstaller یا DDU را بهتر است به زمان‌هایی محدود کنید که با مشکل مواجه شده‌اید، نه اینکه آن‌ها را بخشی از روال همیشگی به‌روزرسانی قرار دهید.

بخش Graphics دو مجموعه تنظیماتی را که پیش‌تر جدا از هم بودند، ترکیب می‌کند.

در قسمت بالایی، قابلیت Optimal Playable Settings قرار دارد که پردازنده، کارت گرافیک و نمایشگر شما را بررسی می‌کند و بر اساس آن‌ها تنظیمات پیشنهادی بازی را ارائه می‌دهد.

در بخش پایین‌تر نیز Driver Settings قرار گرفته که جایگزین صفحه Manage 3D Settings در کنترل پنل قدیمی شده است.

Optimal Playable Settings نقطه شروع مناسبی است؛ به‌خصوص برای کاربرانی که تجربه زیادی در تنظیم بازی‌ها ندارند. بااین‌حال، نباید آن را بهترین و قطعی‌ترین روش پیکربندی هر بازی در نظر گرفت.

اسلایدر Performance-to-Quality انویدیا نمی‌تواند ترجیحات شخصی شما درباره Ray Tracing و Path Tracing، جلوه‌های پس‌پردازشی، کاهش تأخیر ورودی یا فناوری‌های بازسازی تصویر را به‌طور کامل در نظر بگیرد.

بازی‌های مدرن مبتنی بر DirectX 12 و Vulkan معمولاً مدیریت مناسبی روی فرایند رندر خود دارند. به همین دلیل، بهترین تنظیمات سراسری انویدیا برای این بازی‌ها برخلاف تصور، نسبتاً محافظه‌کارانه است. تغییر اجباری همه تنظیمات از طریق درایور ممکن است به‌جای بهبود عملکرد، مشکلات بیشتری ایجاد کند.

یکی از تنظیماتی که باید به آن توجه ویژه‌ای داشته باشید، Shader Cache است.

انویدیا اجازه می‌دهد محدودیت حافظه کش شیدر را از ۱۲۸ مگابایت تا ۱۰۰ گیگابایت یا حتی حالت نامحدود تنظیم کنید. این شرکت صراحتاً هشدار می‌دهد که کوچک بودن بیش از حد کش ممکن است باعث حذف شیدرهای مفید شود و در نتیجه، مکث‌های ناشی از کامپایل شیدر دوباره ظاهر شوند.

بعضی بازی‌ها، مانند Borderlands 4، برای ذخیره تمام شیدرهای خود به حافظه کش بسیار بزرگی نیاز دارند. افزایش این فضا می‌تواند مکث‌های ناشی از کامپایل شیدر را به میزان قابل‌توجهی کاهش دهد.

اگر کامپیوتر گیمینگ شما فضای SSD کافی دارد، تعیین سقف ۱۰۰ گیگابایت انتخابی منطقی است. در سیستم‌هایی که فضای ذخیره‌سازی محدودی دارند، مقدار پیش‌فرض ۱۶ گیگابایت گزینه محافظه‌کارانه‌تری خواهد بود.

توصیه نمی‌کنیم از ابتدا گزینه Unlimited را انتخاب کنید. این گزینه کارت گرافیک را سریع‌تر نمی‌کند و فقط محدودیت فضای ذخیره‌سازی کش را برمی‌دارد.

انویدیا همچنین قابلیت Automatic Shader Compilation را معرفی کرده که فعلاً در مرحله بتا قرار دارد. این ویژگی می‌تواند پس از به‌روزرسانی درایور، هنگامی که سیستم بیکار است، شیدرهای DirectX 12 را دوباره کامپایل کند. استفاده از آن به نسخه نسبتاً جدیدی از درایور Game Ready نیاز دارد و می‌توان فرایند را از منوی Shader Cache نیز به‌صورت دستی آغاز کرد.

برای بازی‌های جدید، بهتر است تنظیمات سراسری را تا حد امکان روی مقادیر پیش‌فرض نگه دارید و فقط گزینه‌هایی را تغییر دهید که واقعاً به بهبود عملکرد یا کیفیت تصویر کمک می‌کنند.

قابلیت DLSS Override را می‌توان یکی از کاربردی‌ترین امکانات NVIDIA App برای بازی‌های جدید دانست.

به‌جای اینکه مجبور باشید از همان فایل DLL یا مدل DLSS استفاده کنید که سازنده بازی در ابتدا ارائه کرده است، در بازی‌های پشتیبانی‌شده می‌توانید مدل‌های جدیدتر انویدیا را فعال کنید.

Graphics → Program Settings → Driver Settings → DLSS Override

این تنظیمات را می‌توان به‌صورت سراسری یا برای هر بازی به‌طور جداگانه اعمال کرد.

بسته به پشتیبانی بازی، قابلیت‌های Super Resolution، شامل DLAA در وضوح اصلی، Ray Reconstruction و Frame Generation نیز می‌توانند تحت تأثیر این تنظیمات قرار بگیرند.

انویدیا همچنین امکان تنظیم مقیاس ورودی Super Resolution را بین ۳۳ تا ۱۰۰ درصد اضافه کرده است. به این ترتیب، می‌توانید حالت‌های کیفی میانی ایجاد کنید و دیگر به چهار گزینه ثابت Quality ،Balanced ،Performance و Ultra Performance محدود نیستید.

کاربران کارت‌های گرافیک Turing همچنان می‌توانند از مدل‌های جدیدتر DLSS بهره ببرند.

تنظیمات DLSS Super Resolution ،DLAA و مدل‌های Ray Reconstruction در نسل‌های مختلف GeForce RTX قابل استفاده هستند. بااین‌حال، DLSS 4.5 یک نکته مهم دارد.

انویدیا اعلام کرده است که کارت‌های گرافیک سری RTX 20 و RTX 30 فاقد شتاب‌دهی سخت‌افزاری بومی FP8 در هسته‌های Tensor هستند. به همین دلیل، مدل‌های جدیدتر Super Resolution با نام‌های L و M فشار عملکردی بیشتری به این کارت‌ها وارد می‌کنند.

در نتیجه، انویدیا پیشنهاد می‌کند مدل K در کارت‌های Turing و Ampere تعادل بهتری میان کیفیت تصویر و عملکرد ایجاد کند.

معماری Turing از DLSS Frame Generation و Smooth Motion پشتیبانی نمی‌کند.

به همین دلیل، DLSS Super Resolution در این کارت‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا کاهش حجم پردازش واقعی تصویر همچنان مهم‌ترین راه برای افزایش عمر مفید این کارت‌ها در بازی‌های سنگین امروزی است.

توصیه ما برای کارت‌های Ampere تقریباً مشابه کارت‌های Turing است.

به‌عنوان تنظیم پیش‌فرض DLSS Super Resolution، از مدل K استفاده کنید. فقط زمانی مدل‌های M یا L را امتحان کنید که بهبود کیفیت تصویر، هزینه عملکردی بیشتر آن‌ها را توجیه کند.

کارت‌های Ampere نیز از DLSS Frame Generation بومی پشتیبانی نمی‌کنند. بنابراین، گزینه‌های شما به Super Resolution ،DLAA و Ray Reconstruction در بازی‌های سازگار محدود می‌شوند.

قابلیت Resizable BAR نیز در این نسل اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. انویدیا در ابتدا این قابلیت را برای خانواده RTX 30 معرفی کرد و دریافت که اگرچه برخی بازی‌ها از آن سود زیادی می‌برند، عملکرد برخی دیگر کاهش پیدا می‌کند.

به همین دلیل، انویدیا فعال‌سازی Resizable BAR را در برخی بازی‌ها از طریق پروفایل‌های درایور به‌صورت انتخابی مدیریت کرد.

کنترل جدید ReBAR برای هر بازی در NVIDIA App وسوسه‌کننده است؛ اما توصیه می‌کنیم آن را روی Driver Default نگه دارید، مگر اینکه عملکرد یک بازی مشخص را شخصاً بنچمارک کرده باشید.

کاربران RTX 40 به DLSS Frame Generation بومی، مدل‌های جدیدتر Frame Generation، فناوری NVIDIA Smooth Motion، رمزگذاری سخت‌افزاری AV1 و پشتیبانی بهتر از جدیدترین قابلیت‌های DLSS دسترسی دارند.

برای Super Resolution و Ray Reconstruction، تنظیم زیر را انتخاب کنید:

در حالت Recommended فعلی انویدیا، مدل M برای حالت Performance، مدل L برای Ultra Performance و مدل K برای سایر حالت‌های DLSS Super Resolution، از جمله DLAA، انتخاب می‌شود.

برای Ray Reconstruction، حالت Recommended در کارت‌های Ada انتخاب مطمئنی است. اگر بخواهید تنظیمات را دستی انجام دهید، Preset F نیز گزینه جایگزین مناسبی برای دستیابی به کیفیت بالای حذف نویز و پایداری زمانی تصویر در بازی‌های پشتیبانی‌شده با رهگیری پرتو است.

برای Frame Generation، در بازی‌های سازگار از Preset B استفاده کنید. این پیش‌تنظیم جدید برای بهبود کیفیت درون‌یابی رابط کاربری و عناصر HUD طراحی شده است.

این گزینه معمولاً نقطه شروع مناسبی برای کاربران RTX 40 و RTX 50 محسوب می‌شود؛ به‌خصوص در بازی‌هایی که به نسخه‌های جدیدتر DLSS 4.x و 4.5 به‌روزرسانی شده‌اند.

کارت‌های RTX 40 همچنین از Smooth Motion پشتیبانی می‌کنند؛ قابلیتی که در بازی‌های فاقد Frame Generation بومی می‌تواند بسیار مفید باشد.

اگر DLSS Frame Generation بومی فعال است، Smooth Motion را هم‌زمان فعال نکنید. این دو فناوری مسیرهای متفاوتی برای تولید فریم هستند و استفاده هم‌زمان از آن‌ها می‌تواند عملکرد را کاهش دهد و آرتیفکت‌های تصویری ایجاد کند. انویدیا نیز این موضوع را در مستندات خود توضیح داده است.

Smooth Motion در حال حاضر با بازی‌های سازگار مبتنی بر DirectX 11 ،DirectX 12 و Vulkan روی کارت‌های RTX 40 و RTX 50 کار می‌کند.

کارت‌های Blackwell به مجموعه کامل این قابلیت‌ها دسترسی دارند.

برای DLSS Super Resolution و Ray Reconstruction، بهتر است حالت Recommended را انتخاب کنید؛ مگر اینکه مدل انتخاب‌شده در یک بازی مشخص مشکل داشته باشد.

در بخش Frame Generation، کاربران RTX 50 می‌توانند از Multi Frame Generation، از جمله Dynamic MFG در DLSS 4.5 و حالت‌های جدید با ضریب تولید فریم بالاتر استفاده کنند.

انویدیا اکنون در کنار ضرایب ثابت، حالت Dynamic را نیز ارائه می‌دهد. Dynamic MFG نسبت تولید فریم‌های مصنوعی را به‌صورت خودکار تغییر می‌دهد تا ضمن حفظ تعادل میان کیفیت تصویر و پاسخ‌گویی، به نرخ فریم هدف برسد.

نسخه 11.0.7 برنامه NVIDIA App نیز حالت‌های 5X و 6X را برای سخت‌افزارهای RTX 50 اضافه کرد.

برای بیشتر بازی‌های تک‌نفره، پیشنهاد ما شروع با حالت Dynamic در کنار G-SYNC و V-Sync روی نمایشگرهای سازگار است.

حالت‌های ثابت 3X ،4X ،5X و 6X را بهتر است ابزارهایی برای دستیابی به اهداف مشخص بدانید، نه تنظیماتی که هرچه ضریب بالاتری داشته باشند، لزوماً بهتر هستند.

یک قانون مهم همچنان پابرجاست: Frame Generation زمانی بهترین عملکرد را دارد که نرخ فریم واقعی بازی از ابتدا به‌اندازه کافی بالا باشد. در صورت امکان، پیش از استفاده از ضرایب بالای تولید فریم، نرخ فریم واقعی را حداقل در محدوده ۵۰ تا ۶۰ فریم بر ثانیه نگه دارید.

انویدیا همچنین در درایورهای جدیدتر و نسخه‌های سازگار Streamline، پشتیبانی از V-Sync و محدودکننده نرخ فریم را با Dynamic MFG در DLSS 4.5 اضافه کرده است. درایور Game Ready نسخه 616.64 یا جدیدتر این سازگاری را فراهم می‌کند.

در نهایت، اگر بازی از DLSS 5 به‌صورت بومی پشتیبانی می‌کند، باید تنظیمات آن را داخل خود بازی انجام دهید. سیستم Override فعلی NVIDIA App عمدتاً بر مدل‌های DLSS 4.5 و تنظیمات Frame Generation متمرکز است و برای فعال‌کردن DLSS 5 در هر بازی دلخواه طراحی نشده است.

Smooth Motion را می‌توان نوعی تولید فریم در سطح درایور دانست.

به‌جای اینکه بازی از ابتدا برای DLSS Frame Generation بهینه شده باشد، درایور فریم‌های متوالی رندرشده را تحلیل می‌کند و یک فریم تولیدشده دیگر بین آن‌ها قرار می‌دهد.

این قابلیت روی کارت‌های RTX 40 و RTX 50 در دسترس است و درحال‌حاضر از بازی‌های سازگار با DirectX 11 ،DirectX 12 و Vulkan پشتیبانی می‌کند.

توصیه می‌کنیم زمانی از Smooth Motion استفاده کنید که بازی Frame Generation بومی ندارد، نرخ فریم پایه نسبتاً پایدار است و کارت گرافیک توان پردازشی کافی برای فرایند درون‌یابی در اختیار دارد.

این قابلیت به‌خصوص برای بازی‌های قدیمی جذاب است؛ بازی‌هایی که از موتور یا رابط گرافیکی‌ای استفاده می‌کنند که دیگر به‌روزرسانی نمی‌شود و احتمالاً هیچ‌وقت پشتیبانی رسمی از DLSS Frame Generation دریافت نخواهد کرد.

بااین‌حال، فعال‌کردن Smooth Motion به‌صورت سراسری برای تمام بازی‌ها توصیه نمی‌شود.

این بخش احتمالاً یکی از بدفهمیده‌شده‌ترین قسمت‌های تنظیمات انویدیاست.

G-SYNC نرخ نوسازی نمایشگر را با نرخ ارائه فریم از سوی کارت گرافیک هماهنگ می‌کند. این کار در محدوده نرخ نوسازی متغیر یا VRR، پارگی تصویر را بدون رفتار سنتی نمایشگرهای دارای نرخ نوسازی ثابت کاهش می‌دهد.

برای نمایشگرهای G-SYNC یا G-SYNC Compatible، تنظیمات زیر نقطه شروع مناسبی هستند.

انویدیا برای تجربه‌ای بدون پارگی تصویر، ترکیب G-SYNC و V-Sync را توصیه می‌کند. هنگامی که Reflex یا Ultra Low Latency Mode فعال باشد، سیستم می‌تواند نرخ فریم را پایین‌تر از سقف نوسازی نمایشگر نگه دارد تا از ایجاد فشار ناشی از V-Sync جلوگیری شود.

برای بازی‌هایی که از Reflex پشتیبانی نمی‌کنند، می‌توانید با استفاده از فرمول زیر، حاشیه لازم برای محدودکردن نرخ فریم در محدوده VRR را تقریب بزنید:

اگر G-SYNC، V-Sync و Reflex هم‌زمان فعال باشند، Reflex به‌طور خودکار نرخ فریم را پایین‌تر از سقف نوسازی نمایشگر محدود می‌کند؛ بنابراین، معمولاً نیازی به تعیین محدودیت دستی دیگری نیست.

انویدیا این رفتار خودکار را به‌صورت رسمی مستند کرده است، هرچند فرمول مورد استفاده در پشت صحنه را منتشر نکرده است.

هدف این نیست که صرفاً سه فریم از حداکثر نرخ نوسازی نمایشگر کم کنید. با افزایش نرخ نوسازی، حاشیه لازم در محدوده VRR نیز بیشتر می‌شود. به همین دلیل، محدودیت مؤثر نرخ فریم توسط Reflex به‌تدریج از سقف نمایشگر فاصله بیشتری می‌گیرد.

برای مثال، در نمایشگر ۱۴۴ هرتزی، نرخ فریم به حدود ۱۳۸ FPS می‌رسد؛ درحالی‌که برای نمایشگر ۳۶۰ هرتزی، این مقدار به حدود ۳۲۷ FPS نزدیک می‌شود.

در بازی‌هایی که به‌صورت Fullscreen انحصاری اجرا می‌شوند، V-Sync در سطح درایور معمولاً عملکرد خوبی دارد. بااین‌حال، انویدیا اشاره می‌کند که پیاده‌سازی V-Sync در درایور در تمام حالت‌های پنجره‌ای اعمال نمی‌شود. بنابراین، بازی‌های Borderless یا لپ‌تاپ‌های مجهز به فناوری MSHybrid ممکن است گاهی به فعال‌کردن V-Sync از داخل خود بازی نیاز داشته باشند.

نکته مهم دیگر این است که اگر نمایشگر G-SYNC Compatible شما هنوز توسط انویدیا تأیید نشده است، ممکن است لازم باشد G-SYNC را به‌صورت دستی فعال کنید. برای این کار به مسیر زیر بروید:

در بازی‌های رقابتی، اولویت‌ها تغییر می‌کنند. اگر کمترین تأخیر ورودی برایتان از حذف پارگی تصویر مهم‌تر است، تنظیمات زیر را امتحان کنید:

نرخ فریم نیز باید بدون محدودیت باشد یا آن‌قدر بالا تنظیم شود که عملکرد بازی به‌صورت پایدار حفظ شود.

انویدیا صراحتاً اشاره می‌کند که استفاده از Reflex بدون محدودیت نرخ فریم و با V-Sync خاموش می‌تواند تأخیر کمتری نسبت به ترکیب G-SYNC و V-Sync داشته باشد؛ هرچند تفاوت معمولاً اندک است.

اهمیت این تفاوت به بازی، نرخ نوسازی نمایشگر و سبک بازی‌کردن شما بستگی دارد.

برای مثال، در نمایشگرهای رقابتی ۳۶۰ یا ۵۰۰ هرتزی که بازی‌هایی مانند Counter-Strike 2 یا Valorant را با نرخ فریم چندصدتایی اجرا می‌کنند، ممکن است پارگی تصویر به‌سختی قابل‌تشخیص باشد. در چنین شرایطی، اولویت‌دادن به کمترین تأخیر کاملاً منطقی است.

اما در یک بازی تک‌نفره که با نرخ ۸۰ تا ۱۴۰ فریم بر ثانیه روی نمایشگر ۱۴۴ یا ۱۶۵ هرتزی اجرا می‌شود، بهتر است G-SYNC و V-Sync را در کنار هم نگه دارید.

این گزینه یکی از مواردی است که اشتباه در تنظیم آن در راهنماهای بهینه‌سازی زیاد دیده می‌شود.

Low Latency Mode صف رندر درایور را کنترل می‌کند؛ یعنی تعداد فریم‌هایی که پردازنده پیش از پردازش توسط GPU آماده می‌کند.

حالت Off اجازه می‌دهد صف به‌صورت عادی مدیریت شود. حالت On صف را محدود می‌کند و حالت Ultra تلاش می‌کند ارسال فریم‌ها را درست در زمان موردنیاز انجام دهد.

اگر بازی از NVIDIA Reflex Low Latency پشتیبانی می‌کند، بهتر است از Reflex استفاده کنید؛ مگر اینکه پیاده‌سازی آن در بازی مشکل داشته باشد.

Reflex داخل موتور بازی عمل می‌کند و کنترل دقیق‌تری روی هماهنگی CPU و GPU دارد. انویدیا همچنین اعلام کرده است که اگر هر دو فناوری فعال باشند، Reflex اولویت خواهد داشت.

گزینه Prefer Maximum Performance یک کلید جادویی برای افزایش عملکرد نیست. کارت گرافیک‌های مدرن هنگام اجرای پردازش‌های سنگین، به‌طور خودکار فرکانس خود را افزایش می‌دهند.

این گزینه بیشتر از کاهش شدید حالت مصرف انرژی در بارهای سبک و شرایطی که محدودیت پردازنده وجود دارد، جلوگیری می‌کند. طبق توضیحات انویدیا، چنین تنظیمی ممکن است تأخیر را اندکی کاهش دهد، اما مصرف برق را افزایش می‌دهد.

تنظیم پیشنهادی ما برای کارت‌های گرافیک مدرن RTX به این صورت است:

این گزینه می‌تواند برای بازی‌های قدیمی که باعث افت‌وخیز مداوم فرکانس GPU می‌شوند، بازی‌های رقابتی که هر میلی‌ثانیه اهمیت دارد یا عیب‌یابی بازی‌هایی با فرکانس ناپایدار کارت گرافیک مفید باشد.

در غیر این صورت، اینکه یک RTX 4090 یا RTX 5090 صرفاً به‌دلیل بازبودن بازی Quake III در فرکانس بالا باقی بماند، فایده چندانی ندارد.

در این بخش، تنظیمات قدیمی گرافیکی که دوباره به برنامه اضافه شده‌اند، واقعاً کاربردی می‌شوند.

با رفتن به مسیر زیر، به گزینه‌هایی مانند فیلتر Anisotropic اجباری، آنتی‌الیاسینگ شفافیت، MFAA، فیلتر بافت و تنظیمات PhysX دسترسی خواهید داشت:

Graphics → Program Settings → Driver Settings → Show Legacy Settings

انویدیا این کنترل‌ها را به برنامه بازگردانده است؛ زیرا با وجود اینکه بسیاری از آن‌ها برای موتورهای گرافیکی مدرن اهمیت چندانی ندارند، همچنان در بازی‌های قدیمی کاربرد دارند.

استفاده از این گزینه یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای بهبود کیفیت تصویر در بازی‌های قدیمی است.

بسیاری از این بازی‌ها از فیلتر Anisotropic ضعیفی استفاده می‌کنند یا اصلاً گزینه‌ای برای تنظیم آن ندارند. اجبار درایور به استفاده از 16X AF می‌تواند وضوح بافت‌ها را در زاویه‌های مایل به‌شکل محسوسی افزایش دهد؛ آن هم با هزینه عملکردی ناچیز روی سخت‌افزارهای امروزی.

انویدیا نیز در راهنماهای قدیمی بهینه‌سازی بازی نشان داده است که استفاده اجباری از فیلتر Anisotropic باکیفیت می‌تواند جزئیات بافت‌های دوردست را واضح‌تر کند، بدون اینکه تأثیر محسوسی بر عملکرد داشته باشد.

فناوری‌های DLDSR و DSR بازی را با وضوحی بالاتر از وضوح اصلی نمایشگر رندر می‌کنند و سپس تصویر را به وضوح نمایشگر کاهش می‌دهند.

برای نمایشگر 1440p، حالت 2.25X DLDSR عملاً وضوح رندر 3840×2160 را فراهم می‌کند. این کار می‌تواند لبه‌های اجسام، جزئیات ظریف بافت‌ها، بازتاب‌های نور، پوشش گیاهی و پایداری تصویر را بهبود دهد.

در بازی‌های بسیار قدیمی، استفاده از Supersampling با وضوح بالاتر ممکن است تصویری بسیار تمیزتر از فعال‌کردن اجباری FXAA ارائه کند.

گزینه Antialiasing - Transparency را در تنظیمات سراسری خاموش نگه دارید و فقط در بازی‌های قدیمی سازگار با MSAA آن را فعال کنید.

حالت‌های 2X یا 4X Supersampling معمولاً برای کاهش لرزش تصویر در شاخ‌وبرگ گیاهان، نرده‌ها و سایر جزئیات دارای بافت شفاف مناسب‌تر هستند. حالت 8X را بهتر است برای بازی‌های بسیار سبک با توان پردازشی گرافیکی اضافه زیاد نگه دارید.

در بعضی موتورهای بازی‌سازی قدیمی، فیزیک، انیمیشن، اسکریپت‌ها یا زمان‌بندی مستقیماً به نرخ فریم وابسته هستند. به همین دلیل، اجرای بازی با نرخ فریم بسیار بالا می‌تواند باعث اختلال در گیم‌پلی شود.

اگر بازی قدیمی برای نرخ ۳۰ یا ۶۰ فریم بر ثانیه طراحی شده است، پیش از آزادگذاشتن نرخ فریم و استفاده از تمام توان کارت گرافیک RTX جدید، مستندات و راهنماهای جامعه کاربران را بررسی کنید.

گزینه Max Frame Rate در NVIDIA App برای این کار مناسب است؛ زیرا می‌توانید محدودیت نرخ فریم را برای هر بازی به‌صورت جداگانه تعیین کنید و نیازی به نرم‌افزار اضافی نداشته باشید.

Graphics → Program Settings یا Global Settings → Driver Settings

قابلیت RTX HDR برای بازی‌های قدیمی که تصویر را به‌صورت SDR تولید می‌کنند، اهمیت ویژه‌ای دارد.

این فناوری به‌جای نیاز به پشتیبانی بومی بازی از HDR، تصویر SDR را تحلیل می‌کند و با استفاده از یک فیلتر مبتنی بر هوش مصنوعی، خروجی HDR ایجاد می‌کند.

اگر بازی از پیاده‌سازی HDR بومی و باکیفیتی برخوردار است، بهتر است از همان قابلیت استفاده کنید.

اما اگر HDR بازی مشکل دارد یا اصلاً از آن پشتیبانی نمی‌کند، RTX HDR قطعاً ارزش امتحان‌کردن دارد.

این فناوری به‌خصوص هنگام اجرای دوباره بازی‌های قدیمی روی نمایشگرهای مدرن OLED یا Mini-LED می‌تواند مفید باشد.

قابلیت RTX Dynamic Vibrance نیز برای بهبود رنگ‌ها و وضوح ادراک‌شده تصویر در دسترس است. این ویژگی رنگ‌ها را به‌صورت پویا تنظیم می‌کند و صرفاً یک اسلایدر معمولی برای افزایش اشباع رنگ نیست.

البته بهتر است هیچ‌کدام از این دو قابلیت را بدون بررسی فعال نکنید. در این زمینه، سلیقه بصری شما بسیار مهم‌تر از معیارهای قابل‌اندازه‌گیری عملکرد است.

صفحه Displays بیشتر تنظیمات مربوط به نمایشگر را که پیش‌تر در NVIDIA Control Panel قرار داشتند، در یک بخش جمع کرده است.

پس از پیکربندی صحیح نمایشگر، معمولاً نیازی به تغییر مداوم این گزینه‌ها نیست؛ اما بهتر است هر قسمت را حداقل یک بار بررسی کنید، به‌خصوص پس از نصب نمایشگر جدید یا تغییر کابل‌ها.

اگر نمایشگر شما از G-SYNC یا G-SYNC Compatible پشتیبانی می‌کند، آن را در این بخش فعال کنید و مشخص کنید که فقط در برنامه‌های Fullscreen کار کند یا در حالت‌های پنجره‌ای و تمام‌صفحه در دسترس باشد.

گزینه دوم برای بازی‌های Borderless راحت‌تر است؛ اما حالت Fullscreen-only می‌تواند از بروز رفتارهای نامطلوب VRR در بعضی برنامه‌های دسکتاپ جلوگیری کند.

قابلیت NVIDIA Surround را نیز غیرفعال نگه دارید، مگر اینکه بخواهید چند نمایشگر را به یک صفحه بزرگ برای بازی تبدیل کنید.

در این بخش بررسی کنید که ویندوز و درایور انویدیا نمایشگرهای متصل را به‌درستی شناسایی کرده باشند و نمایشگر اصلی شما به‌عنوان Primary انتخاب شده باشد.

کاربرانی که چند نمایشگر دارند، می‌توانند چیدمان فیزیکی آن‌ها را نیز بررسی کنند تا نشانگر ماوس به‌شکل طبیعی بین صفحه‌ها حرکت کند.

مطمئن شوید نمایشگر با وضوح اصلی خود و بالاترین نرخ نوسازی موردنظرتان کار می‌کند و به‌اشتباه روی ۶۰ هرتز یا حالت پایین‌تری قرار نگرفته است.

برای نمونه، اگر نمایشگر گیمینگ شما از وضوح 2560×1440 و نرخ نوسازی ۳۲۰ هرتز پشتیبانی می‌کند، بررسی کنید که دقیقاً همین تنظیمات فعال باشند. در این بخش می‌توانید وضعیت اتصال و G-SYNC را نیز تأیید کنید.

برای بیشتر سیستم‌های گیمینگ، پیشنهاد می‌کنیم حالت مقیاس‌دهی Aspect Ratio را انتخاب کنید. این گزینه باعث می‌شود محتوای دارای وضوح پایین‌تر، نسبت تصویر اصلی خود را حفظ کند و کشیده نشود.

هنگام استفاده از رزولوشن‌های غیربومی یا اجرای بازی‌های قدیمی، معمولاً انتخاب GPU Scaling مطمئن‌تر است؛ زیرا رفتار مقیاس‌دهی را مستقل از مقیاس‌دهنده داخلی نمایشگر حفظ می‌کند.

البته اگر همیشه بازی‌ها را با وضوح اصلی نمایشگر اجرا می‌کنید، تفاوت GPU Scaling و Display Scaling در عمل چندان محسوس نیست.

خروجی رنگ را روی بالاترین کیفیتی تنظیم کنید که نمایشگر و اتصال شما بدون کاهش نرخ نوسازی موردنظر پشتیبانی می‌کنند.

برای نمایشگرهای معمولی کامپیوتر، حالت RGB با محدوده دینامیکی Full (0–255) معمولاً انتخاب بهتری است. اگر نمایشگر از HDR پشتیبانی می‌کند و پهنای باند کافی دارید، استفاده از 10 bpc نیز ارزشمند است.

حالت رنگ Accurate انویدیا انتخاب پیش‌فرض منطقی‌ای است؛ مگر اینکه عمداً به بهبودهای رنگی بیشتر نیاز داشته باشید یا از فرایند کاری مبتنی بر کالیبراسیون رنگ استفاده کنید.

فناوری RTX Video Super Resolution از هسته‌های Tensor کارت‌های گرافیک GeForce RTX برای افزایش وضوح ویدیو و کاهش آثار فشرده‌سازی استفاده می‌کند.

این قابلیت برای تماشای ویدیوهای دارای وضوح پایین‌تر در یوتوب، Twitch و سایر سرویس‌های ویدیویی روی نمایشگرهای با وضوح بالا مفید است.

برای بیشتر کاربران، پیشنهاد می‌کنیم RTX Video Super Resolution را غیرفعال نگه دارید؛ زیرا منابع بیشتری از GPU مصرف می‌کند و زمانی که کیفیت ویدیوی اصلی مناسب است، ضرورت چندانی ندارد.

اگر تصمیم گرفتید آن را فعال کنید، حالت Auto بهترین نقطه شروع است. در این حالت، انویدیا می‌تواند کیفیت پردازش را متناسب با منابع در دسترس کارت گرافیک تنظیم کند و هنگام اجرای پردازش‌های سنگین دیگر، مانند بازی، تأثیر این قابلیت را کاهش دهد.

این ویژگی برای کسانی که هنگام بازی، ویدیو را روی نمایشگر دوم تماشا می‌کنند، به‌خصوص کاربردی است. انویدیا همچنین در طول زمان بهره‌وری VSR را بهبود داده و میزان توان گرافیکی موردنیاز برای ارتقای کیفیت ویدیو را کاهش داده است.

در مقابل، RTX Video HDR ویدیوهای SDR را روی نمایشگرهای سازگار به HDR تبدیل می‌کند. این فناوری تنظیماتی برای روشنایی اوج، خاکستری میانی، کنتراست و اشباع رنگ نیز دارد تا بتوانید خروجی را با نمایشگر و سلیقه خود هماهنگ کنید.

برخلاف VSR، نتیجه RTX Video HDR بیشتر به سلیقه شخصی وابسته است. اگر نمایشگر HDR مناسبی دارید، حتماً آن را امتحان کنید؛ اما نیازی نیست همیشه فعال باقی بماند.

بخش Performance امکان پایش لحظه‌ای عملکرد GPU را در کنار قابلیت Automatic Tuning انویدیا فراهم می‌کند.

Automatic Tuning ابتدا یک آزمایش کوتاه برای بررسی پایداری و فرکانس انجام می‌دهد و سپس اورکلاک خودکار کارت گرافیک را اعمال می‌کند. انویدیا می‌گوید این فرایند معمولاً حدود ۱۰ تا ۲۰ دقیقه طول می‌کشد. پس از پایان آزمایش، پروفایل ایجادشده در محدوده عملکردی پشتیبانی‌شده کارت گرافیک اعمال می‌شود.

بسته به مدل GPU، گزینه‌های دیگری نیز برای محدودکردن توان مصرفی، ولتاژ، دما و سرعت فن در دسترس هستند.

این قابلیت برای کسانی مناسب است که می‌خواهند بدون تنظیم دستی منحنی ولتاژ و فرکانس، کمی عملکرد بیشتر از کارت گرافیک خود بگیرند.

بااین‌حال، انتظارات واقع‌بینانه‌ای داشته باشید: افزایش عملکرد معمولاً در مقایسه با اورکلاک دستی و تهاجمی‌تر با ابزارهای شخص ثالثی مانند MSI Afterburner محدود خواهد بود.

برای بیشتر سیستم‌های دسکتاپ، Automatic Tuning را قابلیتی اختیاری می‌دانیم. کاربران لپ‌تاپ باید محتاط‌تر باشند؛ زیرا محدودیت‌های توان و خنک‌کنندگی در این دستگاه‌ها معمولاً سخت‌گیرانه‌تر است.

بخش‌های My Rig و Advanced برای استفاده روزمره اهمیت کمتری دارند. My Rig بیشتر اطلاعات سخت‌افزار شناسایی‌شده و مشخصات سیستم را نمایش می‌دهد. بخش Advanced نیز شامل گزینه‌های تخصصی عیب‌یابی و توسعه است که بیشتر کاربران می‌توانند آن‌ها را روی تنظیمات پیش‌فرض نگه دارند.

با فشردن کلیدهای Alt+Z می‌توانید در هر زمان NVIDIA Overlay را باز کنید. این بخش دسترسی سریعی به ضبط ویدیو، Instant Replay، اسکرین‌شات، Game Filters، آمار عملکرد و گالری رسانه‌ها فراهم می‌کند.

اگر میان‌برهای این بخش با کلیدهای اختصاص‌یافته به یک بازی تداخل داشته باشند، می‌توانید بیشتر آن‌ها را از تنظیمات Overlay تغییر دهید.

Statistics Overlay می‌تواند اطلاعات فنی بسیار زیادی را نمایش دهد؛ اما دلیلی ندارد هنگام بازی تمام معیارهای موجود را روی صفحه قرار دهید.

برای پایش روزمره و عیب‌یابی، پیشنهاد می‌کنیم به این موارد بسنده کنید:

همچنین بهتر است میزان استفاده و دمای CPU را اضافه کنید. این اطلاعات هنگام بررسی گلوگاه پردازنده، بار اضافی برنامه‌های پس‌زمینه یا افت عملکرد ناشی از دمای بالا مفید هستند؛ به‌خصوص زمانی که معیارهای مربوط به GPU به‌تنهایی دلیل افت عملکرد را مشخص نمی‌کنند.

نمایش 1% Low FPS بر اساس زمان ارائه فریم نیز قابلیت مفیدی است؛ زیرا اطلاعات دقیق‌تری درباره یکنواختی نمایش فریم‌ها نسبت به نرخ فریم میانگین یا حتی زمان فریم به‌تنهایی ارائه می‌دهد.

این بخش نشان می‌دهد کدام مدل‌ها و تنظیمات DLSS واقعاً فعال هستند و یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای بررسی عملکرد صحیح Overrideهای NVIDIA App محسوب می‌شود.

قابلیت ShadowPlay نسبت به نسخه‌ای که بسیاری از کاربران از GeForce Experience به خاطر دارند، امکانات بیشتری پیدا کرده است؛ به‌خصوص روی کارت‌های گرافیک جدیدتر.

کارت‌های گرافیک سری RTX 40 و RTX 50 از رمزگذاری سخت‌افزاری AV1 برای ضبط ویدیو پشتیبانی می‌کنند. در مقابل، HEVC همچنان گزینه مناسبی برای کارت‌های Turing و Ampere است.

اگر سازگاری با نرم‌افزارهای تدوین قدیمی یا دستگاه‌های پخش برایتان مهم‌تر از بهره‌وری فشرده‌سازی است، H.264 همچنان مطمئن‌ترین انتخاب محسوب می‌شود.

هیچ نرخ بیت واحدی وجود ندارد که برای تمام شرایط بهترین باشد. مقدار مناسب به وضوح تصویر، نرخ فریم، پیچیدگی صحنه و میزان تدوینی که پس از ضبط انجام می‌دهید بستگی دارد.

برای ضبط محلی باکیفیت، بهتر است از محدوده‌های پیشنهادی نرخ بیت استفاده کنید و سپس آن‌ها را با توجه به نیاز خود تغییر دهید.

اگر قصد دارید ویدیوها را برای مقایسه دقیق کیفیت تصویر ضبط کنید، نرخ بیت را به قسمت بالایی محدوده پیشنهادی نزدیک کنید.

برای ویدیوهای معمولی گیم‌پلی که قرار است در YouTube منتشر شوند، استفاده از مقدار میانی هر محدوده معمولاً کافی است. یوتوب پس از بارگذاری، ویدیو را دوباره فشرده می‌کند؛ بنابراین، افزایش بیش از حد نرخ بیت ضبط خیلی زود بازده کمتری خواهد داشت.

قابلیت Instant Replay به‌صورت مداوم یک بافر چرخشی از بازی ضبط می‌کند. به این ترتیب، فقط زمانی که اتفاق جالبی رخ می‌دهد، می‌توانید چند دقیقه قبلی بازی را ذخیره کنید.

برای استفاده عمومی، بافر ۳ تا ۵ دقیقه‌ای نقطه شروع مناسبی است. امکان تنظیم زمان‌های طولانی‌تر نیز وجود دارد، اما این کار فضای بیشتری برای فایل موقت مصرف می‌کند و هنگام ذخیره بازپخش، فایل‌های بزرگ‌تری ایجاد می‌شود.

اگر مرتب ویدیوهای خود را تدوین می‌کنید، ضبط صدای بازی و میکروفون را روی ترک‌های جداگانه تنظیم کنید. این کار کنترل بیشتری روی میزان صدا و پردازش هر منبع در مرحله تدوین به شما می‌دهد.

همچنین بهتر است Desktop Capture را غیرفعال نگه دارید، مگر اینکه واقعاً به آن نیاز داشته باشید. با این کار از ضبط غیرضروری دسکتاپ جلوگیری می‌کنید و احتمال ثبت تصادفی پنجره‌های خصوصی، اعلان‌ها و پیام‌ها کاهش می‌یابد.

صفحه Redeem برای دریافت پاداش‌های GeForce، بسته‌های تبلیغاتی بازی، آیتم‌های درون‌بازی و پیشنهادهای مشابه انویدیا استفاده می‌شود.

برای بیشتر قابلیت‌های معمول NVIDIA App به حساب کاربری انویدیا نیازی ندارید؛ اما برای دریافت پاداش‌ها یا پیشنهادهایی که به حساب شما وابسته هستند، باید وارد حساب خود شوید.

صفحه اصلی Settings نیز تنظیمات مربوط به NVIDIA Overlay، اعلان‌ها، Game Filters ،Photo Mode و رفتار کلی برنامه را در اختیار شما قرار می‌دهد.

مهم‌ترین گزینه در این بخش، فعال یا غیرفعال‌کردن NVIDIA Overlay است. اگر از ShadowPlay ،Instant Replay، اسکرین‌شات، پایش عملکرد، Game Filters یا Photo Mode استفاده می‌کنید، بهتر است این قابلیت را روشن نگه دارید.

اما اگر از هیچ‌کدام از این امکانات استفاده نمی‌کنید، غیرفعال‌کردن Overlay کاملاً منطقی است.

قابلیت‌های Game Filters و Photo Mode را نیز می‌توان جداگانه غیرفعال کرد. بنابراین، صرفاً به‌دلیل اینکه از فیلترهای Freestyle استفاده نمی‌کنید، لازم نیست کل Overlay را خاموش کنید.

بخش‌های Notifications و About نیز برای بیشتر کاربران اهمیت کمتری دارند. Notifications اعلان‌های NVIDIA App را کنترل می‌کند و About عمدتاً شامل اطلاعات نسخه، تنظیمات به‌روزرسانی و دسترسی زودهنگام، جزئیات حقوقی و گزینه‌های مرتبط با حریم خصوصی است.

در نهایت، دلیلی ندارد صرفاً برای افزایش عملکرد بازی‌ها، NVIDIA App را غیرفعال یا حذف کنید. نسخه جدید این برنامه قابلیت‌هایی را که پیش‌تر به GeForce Experience و NVIDIA Control Panel جداگانه نیاز داشتند، در یک محیط واحد جمع کرده است. در عین حال، می‌توانید قابلیت‌های غیرضروری Overlay را به‌صورت جداگانه خاموش کنید.

بهترین پیکربندی NVIDIA App لزوماً تنظیماتی نیست که بیشترین تعداد گزینه‌های آن فعال باشد. در واقع، بازی‌های مدرن معمولاً زمانی بهترین عملکرد را دارند که درایور کمتر در فرایند رندر دخالت کند و فناوری‌های یکپارچه با موتور بازی، مانند DLSS و Reflex Low Latency، وظیفه خود را انجام دهند.

از تنظیمات پیش‌فرض و تمیز شروع کنید، G-SYNC و V-Sync را به‌درستی پیکربندی کنید، فضای کافی برای Shader Cache در نظر بگیرید و فقط زمانی تنظیمات اختصاصی هر بازی را تغییر دهید که نتیجه قابل‌اندازه‌گیری داشته باشد.

کاربران RTX 20 و RTX 30 بهتر است بیشتر روی DLSS Super Resolution تکیه کنند و در عین حال، هزینه عملکردی بالاتر مدل‌های جدیدتر DLSS 4.5 Super Resolution و Ray Reconstruction را در نظر بگیرند.

کاربران RTX 40 به Frame Generation بومی، Smooth Motion و ضبط AV1 دسترسی دارند. دارندگان RTX 50 نیز می‌توانند از قابلیت‌های پیشرفته‌تری مانند Dynamic Multi Frame Generation و جدیدترین فناوری‌های هوش مصنوعی و رهگیری پرتو استفاده کنند.

برای بازی‌های قدیمی، شرایط تا حد زیادی برعکس است. تنظیماتی که ممکن است در یک بازی مدرن مبتنی بر Unreal Engine 5 کاربرد چندانی نداشته باشند، در بازی‌های کلاسیک می‌توانند کیفیت تصویر را به‌طور محسوسی افزایش دهند. فیلتر ناهمسانگرد 16X ،MSAA ،Transparency Supersampling ،DLDSR، مقیاس‌دهی اعداد صحیح و محدودیت دقیق نرخ فریم از جمله این موارد هستند.

در نهایت، NVIDIA App بسیار کاربردی‌تر از GeForce Experience شده است. این برنامه دیگر صرفاً ابزاری برای دریافت درایور یا استفاده از ShadowPlay نیست. با بازنشسته‌شدن نسخه کلاسیک کنترل پنل، NVIDIA App عملاً به مرکز جامع کنترل کارت‌های گرافیک مصرف‌کننده انویدیا تبدیل شده است؛ برنامه‌ای که قابلیت‌های کافی برای بهبود تجربه اجرای جدیدترین بازی‌های مبتنی بر Path Tracing و حتی بازی‌های کامپیوتری متعلق به ۲۰ سال پیش را در اختیار کاربران قرار می‌دهد.

از سال ۱۳۹۶ به‌صورت حرفه‌ای در حوزه فناوری می‌نویسم و تمرکز اصلی‌ام بر سخت‌افزار، بازار دیجیتال و تحلیل محصولات مصرفی است. طی این سال‌ها تلاش کرده‌ام فراتر از معرفی صرف محصولات حرکت کنم و با رویکردی تحلیلی، روندهای بازار، استراتژی برندها و ارزش واقعی هر محصول برای کاربر ایرانی را بررسی کنم. علاقه‌م به تکنولوژی فقط به مشخصات فنی محدود نمی‌شود؛ برای من هر محصول، داستانی از تصمیم‌های مهندسی، رقابت تجاری و تجربه کاربری است. از پوشش اخبار و تحولات صنعت گرفته تا تدوین راهنمای خرید و تحلیل قیمت‌های روز بازار، سعی می‌کنم اطلاعات دقیق، به‌روز و کاربردی ارائه دهم تا مخاطب بتواند آگاهانه‌تر تصمیم بگیرد. باور دارم خبرنگاری تکنولوژی فقط انتقال خبر نیست؛ بلکه ترجمه دنیای پیچیده فناوری به زبانی شفاف، قابل فهم و قابل اعتماد برای مخاطب است.

برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.

با توجه به قطعی اینترنت، برای ثبت‌نام نیازی به تأیید ایمیل نیست.